Een doodgewone donderdagochtend in februari. In België. Net een -naar jaarlijkse gewoonte- serieuze buikgriep overwonnen. Nog zwak van het pendelen tussen toilet en bed, steek ik mijn verwarming aan. Maar het lot heeft er anders over beslist. Vandaag staken we. Geen chauffage en geen warm water. En zo beslisten ook tienduizenden (!!) demonstranten om vandaag te betogen in Brussel tegen de plannen van de nieuwe federale regering. Je zou voor minder een vlucht linea recta boeken naar Dénia.
Mijn eerste blog op deze nieuwe website. Maak er iets sprankelends van zei Kevin van House of Graphics, zodat de mensen de weg vinden naar jouw plekje onder de zon. Niet makkelijk als je in putje winter iets moet schrijven over verlof, warmte, cocktails en luieren aan het strand.
Ik zou het zomaar kunnen, morgen vertrekken zodat ik niet vergeet hoe het leven buiten België er kan uitzien. Even de pauzeknop indrukken. Lunchen op een terras aan de haven bij zachte temperaturen, afspreken met vrienden aan de voet van het kasteel om onze verhalen te delen. Genieten van de eerste lentezon met een boek op mijn terras. Mijn eigen paradijs. Mijn eigen Casa Isla.
Eigenlijk ga ik veel te weinig. Ook ik doe mee aan die helse ratrace en doe veel te weinig niets-moet-maar-alles-kan. Hoeft het nog gezegd dat er ook leven is buiten België? Ook gedurende de wintermaanden is het fijn vertoeven in Casa Isla. De verwarming zal iets meer aangezet worden en de gordijnen iets vroeger gesloten maar who cares? Eind maart laat ik alle boze betogers achter mij voor een weekje en ga ik doen waar ik goed in ben. Genieten van wat het leven nog in petto heeft voor mij. Gewoon omdat het kan.
